Aleksandra Gołębiewska (ur.1993) fizyk, malarka.

Poruszam się na styku malarstwa figuratywnego i abstrakcji geometrycznej.

Z wykształcenia jestem inżynierem fizykiem. Na co dzień pracuję z naukowcami z całego świata i natura badacza jest częścią mnie. Fizyka nauczyła mnie patrzeć głębiej – szukać struktur i zależności, których nie widać na pierwszy rzut oka. Pytać o to co znajduje się pod powierzchnią tego, co widzimy. Nie dała mi jednak odpowiedzi na nurtujące mnie od zawsze pytanie “dlaczego?”.

Czy malarstwo mi je da?

Moje obrazy skupiają się na ludzkiej twarzy i oku. Postacie w moich pracach są rozbite przez kanciaste formy, są zawieszone między obecnością a ukryciem. Staram się odwzorować swoje myśli za pomocą geometrii. Przedstawiam myśli, które są natrętne, oceniające, chaotyczne, które narastają wokół twarzy mimo woli i nie dają się wyciszyć.

Tematem, który napędza moją twórczość, jest lęk. Sama go doświadczam i rozumiem jako szczególną relację ze spojrzeniem: nadmierną świadomość bycia widzianym, w której na końcu obserwujący i obserwowany okazują się tą samą osobą.

Malarstwo jest dla mnie wycinaniem widzialnej rzeczywistości i wkładanie do niej swojej wizji. To boskie przeżycie, tworzenia na płótnie świata stworzonego tylko przeze mnie, na moich zasadach.